Janusz Wawrowski || Sequenza

Sequenza, album wirtuoza skrzypiec Janusza Wawrowskiego wydany przez Warner Classics, jest jednym z tych, które zasługują na szczególną uwagę. I to nie tylko z powodu niezaprzeczalnej maestrii artysty.

Gdy bowiem zastanowimy się nad listą utworów, które znalazły się na tej płycie, odkryjemy, jak doskonale jest przemyślana.  Ich wybór zdaje się być nakierowany na ukazanie możliwie najszerszego spektrum brzmienia skrzypiec i wirtuozowskiej techniki grającego. Nie chodzi tu jednak z pewnością o, nomen omen, instrumentalne potraktowanie muzyki, by zaprezentować własny kunszt. Dobór utworów sprawia, że dowartościowane są różne rejony sztuki skrzypcowej. Całość staje się dźwiękową podróżą – a podróże, jak wiadomo, kształcą.

Na płycie znajdziemy bowiem zarówno kompozycje takich tytanów muzyki skrzypcowej, jak Ysaye, jak i twórców mniej znanych szerokiej publiczności, jak norweski twórca Bjarne Brustad. Zwraca uwagę szczególne oddanie głosu muzyce polskiej – Wawrowski prezentuje słuchaczom utwory Krzysztofa Pendereckiego i Grażyny Bacewicz, a także kompozytorów młodszego pokolenia, Dariusza Przybylskiego i Tomasza Opałki. Sam tytuł albumu, Sequenza, został zaczerpnięty z jednej z kompozycji Luciana Berio, stanowiącej wręcz synonim ekstremalnego wyzwania wykonawczego. Choć zwyczajowo przylgnął do niej epitet „niewykonalna”, Wawrowski przeczy jego zasadności. Oczywiście, możliwe jest to tylko dzięki jego niezwykłemu warsztatowi i wrażliwości.

Fot. Anita Wąsik-Płocińska

Wybór takiego tytułu dla całości świadczy dobitnie o tym, że Wawrowski nie idzie na łatwiznę. Stawia poprzeczkę wysoko, i spektakularnie zdobywa wyznaczony sobie cel. Cel nie tylko techniczny i muzyczny, lecz także intelektualny. Można pokusić się o interpretację nazwy: Sequenza oznacza spójne następstwo, porządek, w którym panuje pewna logika. Z pewnością głębia namysłu nad muzyką przenika te wykonania i koncepcję albumu.

Próżno chyba koncentrować się na poszczególnych utworach, bo każdy z nich stanowi osobny świat i dostarcza powodów do zachwytu. Niewątpliwie urzeka precyzja gry, która jednak nie zostaje odarta z naturalnej muzykalności. To zaś, biorąc pod uwagę, że mówimy o muzyce dwudziestego wieku i współczesnej, powinno się liczyć za szczególny atut – zwłaszcza tam, gdzie, przy pierwszym podejściu, wydaje się ona nieprzystępna.

Sequenza to płyta wielowymiarowa. Cieszy w niej wszystko, od ogólnego zamysłu, przez wybór utworów, do jakości konkretnych wykonań. Polecić ją można zwłaszcza tym, którzy chcą dowiedzieć się, jak wielobarwna i ciekawa jest twórczość ostatnich dekad, i jak niezwykłe brzmienia potrafi wzbudzić w skrzypcach – zwłaszcza wykonywana przez tak doskonałego muzyka.    

 

Tracklista:

EUGÈNE YSAŸE

[1.] Violin Sonata in E Major, Op. 27, No. 6 (1923-1924)

BJARNE BRUSTAD

Eventyrsuite for violin solo (1932)

[2.] I. Natur og hulder (Fantasia)

[3.] II. Veslefrikk (Allegretto)

[4.] III. Sull (Andante)

[5.] IV. Trollkvenna (Allegro)

GRAŻYNA BACEWICZ:

II Sonata per violino solo (1958)

[6.] I. Adagio. Allegro. Adagio.

[7.] II. Presto

KRZYSZTOF PENDERECKI

[8.] Cadenza for violin solo (1987)

LUCIANO BERIO

[9.] Sequenza VIII per violino solo (1976)

TOMASZ JAKUB OPAŁKA

[10.] Fil d’araignée pour violon (2014) *

DARIUSZ PRZYBYLSKI

[11.] Up for violin solo (2015) *

*premier recording

Janusz Wawrowski – violin

„Album dedykuję Profesorowi Yairowi Klessowi – mojemu mistrzowi i przyjacielowi” – Janusz Wawrowski.

Fot. Anita Wąsik-Płocińska

 

 

Powiązane artykuły
Figaro się (nie) rozwodzi – wywiad z Eleną Langer
Premiera Rozwodu Figara Eleny Langer odbyła się 17 lutego w Teatrze Wielkim w Poznaniu. Kontynuacja historii Hrabiego Almavivy i jego służącego Figara jest dotychczasowo największym dziełem scenicznym brytyjskiej kompozytorki rosyjskiego ...
Czytaj..
By Jazzart Dance Theatre (Own work) [CC BY-SA 3.0 (http://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0)], via Wikimedia Commons
„Legia wygrała z Barceloną 1:0”. „Za młodu często grywałem w ruletkę”. „Widziałeś, jak ona gra w tym filmie?” „Gram na skrzypcach od piątego roku życia.” O graniu mówimy w różnych ...
Czytaj..
Jedność muzyczna, jedność duchowa. IV Symfonia Pawła Łukaszewskiego
Niespełna miesiąc temu na całym świecie żegnano stary, 2016 rok. Nieco wcześniej wierni Kościoła Rzymsko-Katolickiego przeżywali zakończenie kolejnego roku liturgicznego, upływającego pod hasłem Bożego Miłosierdzia. Warto więc przy tej okazji ...
Czytaj..
http://requiem-records.com/pl/albumy/199,0
Nieustępliwy puls, prąca naprzód masa, brutalne uderzenia w matematycznej strukturze zagęszczonych punktów. Skupienie i podniosłość tanecznego misterium. W starożytnej Grecji muzyka, taniec i poezja stanowiły jedność. Xenakis koncentruje się na ...
Czytaj..
grafika tytułowa: Charlie Zielinski [edited] - Galapagos Islands, https://creativecommons.org/licenses/by/2.0/
„Kompozytorek nie ma…” – powiedziałam pod nosem jako mała dziewczynka, odkładając na półkę encyklopedię muzyczną. Na szczęście to już tylko wspomnienie z dzieciństwa. Kobiecy pierwiastek w historii muzyki staje się ...
Czytaj..
Figaro się (nie) rozwodzi – wywiad z Eleną
Gdy artysta gra z odbiorcą
Jedność muzyczna, jedność duchowa. IV Symfonia Pawła Łukaszewskiego
Leszek Lorent – Tonisteon
Kobiety muzyki współczesnej: Olga Neuwirth

MACIEJ PAPIERSKI

Maciej Papierski – ur. 1991, doktorant filozofii UKSW, poeta, laureat konkursu „Połów” organizowanego przez Biuro Literackie. Niebawem nakładem tego wydawnictwa ukaże się jego debiutancki tomik wierszy pt. „Zgubiona wizytówka”. Od 2014 publikuje artykuły poświęcone związkom literatury i filozofii w Magazynie Kontakt. Chętnie współpracuje z muzykami jako autor tekstów; opera „Kepler” Andrzeja Karałowa do jego libretta otrzymała w 2014 Proficiency Prize za walory artystyczne na międzynarodowym konkursie operowym w Miszkolcu (Węgry). W październiku 2016 we wrocławskim Narodowym Forum Muzyki odbyła się prapremiera suity piosenek dla dzieci z jego tekstami i muzyką Jana Krutula, „Zagrajmy w muzykę”. Sam posiada także wykształcenie muzyczne (organy).